Aşk çıkagelir bir gün. Oturtur sizi karşısına ve başlar yaşatmaya. Öğretilenler, bir cenaze evinin herkes gittikten sonraki sessizliğine bürünürler. Tahtaya kalkıp, doğru cevabı veremeyen bir...
Ben seni; adını bilmeden sevdim. Ve “var”lığınla gülüşünü...Ben seni yaşını bilmeden gözünü-kaşını bilmeden sevdim.Ve “yar”lığa süzülüşünü.Ben seni sesini duymadan sevdim...Ve duymadan nefesini.Ben seni adını bilmeden...
Hani ağlamak anadiliydi ya tüm dillerde ayrılığın…Gözlerimden kan süzüldü Gece’ye. Siyahı delip geçen gözbebeklerim kan deryası.Kızıldeniz utanacak h-içimdeki denizden…“Yaradan” için “Yar” sevmeyi öğrettim de sana,...
Çocuk olmak hayatta...Kalabilmek hep dertsiz, tasasız..Sadece oyun oynamayı düşünebilmek... Hayattaki acıların, üzüntülerin, aldatılmışlıkların, ikiyüzlülüklerin farkında olmamak... Kısacası bütün olumusuzluklardan uzak yaşamak kendi küçük hayatını....İnsan büyüdükçe...